روزهايی انچنان را

برای تو گذراندم.

روزهايی که

تمام قلبم

تو را فرياد می زدند.

و ای کاش

قدرهمراهانت که عاشقانه

 برایت دلسوزی می کردند

می دانستی

کاش محبت را دوستی و عشق را

درمسلخ تهمت به دار نمیکشیدی

کاش از روح ازرده ی دیگران

پلی برای رسیدن به امال و ارزوهایت نمی ساختی

چگونه ازخوبی ها دم میزنی !

در حالی که خوبیهای به پایت ریخته را لگد مال کردی

چه زود فراموشت شد

اشکهایم را بیداری هایم را دلسوزی هایم را و التماسم را

و بی رحمانه همه ی انها را به بهای اندکی فروختی

تا تن بسپاری به لحظه ای ارزو

حالا پس از شکست دم از باختن دیگران نزن

بس کن این نقاب خود بزرگ بینی را از چهره بردار

با خود بیاندیش به بازی هایی که با دیگران کردی

بیاندیش که چه کسی دروغ گفت و تهمت زد

و این بار قصه ای از سر صدق بنویس

هیچ گاه خود را برتر و بالاتر نبین

چرا که در هر وجودی شاید ارزشی نهان باشد

که تو بویی از ان نبرده ای وتا کنون

در هیچ کلاس و کتابی نیاموختی

کاش میدانستی که به چه دلیل

گاهی انسانها

تنها می مانند.

غزال خوش صدا توئی ، شیرین تر از عسل توئی ،

 بین تموم آدما ، نگین بی بدل توئی . . .

تا این غزل شبیه غزل های من شود

این جا همیشه قافیه و شعر بی دلند

زندگی، ارزش آنرا دارد که به آن فکـر کنی. زندگی، ارزش آنرا دارد که ببویی اش چوگل، که بنوشی اش چوشهد. زندگی، بغض فـروخورده نیست. زندگی، داغ جگــــر گـــوشه نیست. زندگی، لحظه دیدار گلــی خفته در گهــــواره است. زندگی، شوق تبسم به لب خشکیده است. زندگی، جـــرعه آبی است به هنگامه ظهـــر در بیابانی داغ. زندگی، دست نوازش به ســر نوزادی است. زندگی، بوسه به لبهای گلی است که به شوقت همه شب بیدارست. زندگی، شـــوق وصال یار است. زندگی، لحظه دیدار به هنگامــــــه یاس. زندگی، تکیه زدن بر یــار است. زندگی، چشمه جــوشان صفا و پاکـــی است. زندگی، مـــوهبت عرضه شده بر من انسان خاکـــی است. زندگی، قطعه ســـرودی زیباست که چکاوک خواند که به وجدت آرد به ســــرشاخه امید و رجا. زندگی، راز فـروزندگی خورشید است. زندگی، اوج درخشندگــــــی مهتــاب است. زندگی، شاخه گلی در دست است که بدان عشق سراپا مست است. زندگی، طعــم خوش زیستن است، شور عشقی برانگیختن است. زندگی، درک چرا بودن است، گام زدن در ره آسودن است. زندگی، مزه طعم شکلات به مذاق طفل است. به، چقدر شیـــرین است. زندگی، خاطــــره یک شب خوش، زیـــر نور مهتاب، روی یک نیمکت چـــوبی سبـــز، ثبت در سینـــه است. زندگی، خانه تکانی است. هر از چندگاهی از غبار اندوه. زندگی، گـوش سپردن به اذان صبح است که نوید صبـح است. زندگی، گاه شده است خوش نیاید به مذاق. زندگی گاه شده است که برد بیراهم. زندگی، هر چه که هست، طعـــم خوبی دارد، رنگ خوبــــی دارد

آنجا که هستی پایان می یابد

او ادامه می یابد.

                                   دکتر علی شریعتی

درود بر تمام عاشقانی که راه عشق را پیمودند وعشق را در سینه حبس کردند

                                 و حرمت آنرانگه داشتند.............

 درود بر تمام عاشقانی که عشق را فهمیدند واز عشق به زیباییها (عشق خدایی) رسیدند 

 کسی هم که به عشق خدایی برسد دیگر عشق های دنیایی براش سر سوزنی زیبا نیست

    ردایی از باران بپوشم!

          اگر چه به تنم گریه می کند...

در حالی‌که مقابل درخت سیب ممنوعه ایستاده بودم ؛

سخت به فکر فرو رفتم...

با خود گفتم که این درخت سیب معمولی

چگونه توانسته مهمترین حادثه بشریت را رقم بزند؟...

چه سحری در وجودش بوده است٬که این کار را کرده است؟...

آیا هنوز هم اثری از آن افسون،در خود دارد؟